fbpx
Australië

Bijna blind op een cattlestation

23 mei 2020
cattlestation australië

De Outback is gevaarlijk, punt. Alle jobs die je kan doen in de Outback, zoals een cattlestation en de ‘mining’ komen met een bepaald gevaar. Ze zijn goed betaald, maar je moet je bewust zijn van de risico’s van de job. Er bestaat niets zoals ‘gemakkelijk geld verdienen’. Ook op onze laatste job was dit van toepassing. De titel van dit reisverhaal lijkt heel dramatisch, maar ik kan je verzekeren dat ik twee dagen vreesde dat mijn zicht nooit meer hetzelfde ging zijn…

Top – Down, Onder en Boven

Na een knaller van een roadtrip met de ouders van Kate waar we van Cairns naar Brisbane gingen, was het tijd om terug te keren naar de realiteit: centen verdienen. Ons initieel plan was om te werken aan de Oostkust. Echter bleek de zoektocht naar een job niet zo eenvoudig. Het aanbod was ongeveer hetzelfde als de westkust, maar het gros van de backpackers begint en blijft aan de populaire oostkust om te reizen en te werken. Mede dankzij het grote aanbod aan backpackers, was het een gevecht om een job te vinden.

Na enkele dagen vonden we een job in Innisfail, dicht bij Cairns, om bananen te plukken. Het loon was niet vergelijkbaar met de lonen aan de westkust, maar het was het beste dat we konden vinden. Een beetje verslagen gingen we akkoord met de job. Op het moment van toestemming zaten we ten zuiden van Brisbane, dit betekende dat we heel de weg terug moesten naar het noorden. Via Sunnycars huurden we een auto en begonnen we aan onze tocht. Om het toch allemaal leuk te houden, hielden we nogmaals een pitstop aan de Whitsundays om een tour te boeken naar Betty’s Beach en Whitehaven Beach, twee van de mooiste stranden van Australië. Een lang verhaal kort: we reden 1600 kilometer in vijf dagen waarbij we twee dagen spendeerden in Airlie Beach aan de Whitsundays.

whitsundays

Verraders.

Bij aankomst in Cairns kregen we de papieren opgestuurd van de bananenboerderij met alle details erin. Toegegeven, we hadden meer zin om abrupt naar huis te gaan dan bananen te plukken. Het aanbod was nu éénmaal schaars. Kate, mijn persoonlijke advocate, las heel het contract. Een totaal aan vijftien pagina’s telde het document en ergens verloren in het midden stond de tekst:

“For staying in our farmhouse, a deduction of $150,00 each will be withheld from your pay every week. Including in these costs is a cleaning lady that visits every week.”

Dit was hélemaal niet afgesproken. Bovendien is 150 dollar elks per week ontzettend veel om te verblijven in een kamer. Het huis deelden we tenslotte met andere backpackers. We voelden ons verraden en belden meteen de eigenares op van de boerderij. Wanneer we ons verhaal deden, presteerde ze nog slechter dan acteurs in een ‘CATS’ film:”Oh!? Didn’t I tell you guys this?”

Dikken bullshit!

Kate was al niet happig om te werken op de bananenboerderij en nu helemaal niet. Ik zag de job wel zitten, maar nu was voor mij de veer ook gebroken. Bovendien was onze huurtermijn voor onze auto bijna verlopen. Daarbovenop moesten we de dag erna ook nog eens uit onze Airbnb. Veel tijd hadden we niet, maar toch gingen we beide (een beetje hopeloos) op zoek naar een andere job.

De dag ging voorbij, we communiceerden met heel wat andere boerderijen maar er kwam niks concreet uit de bus. Als geslagen honden gingen we naar bed, wetende dat we de dag erna de bus op moesten naar Innisfail. De job waar we ons al verraden voelden voordat we een banaan hadden geplukt, wachtte ons op.

atherton tablelands

Oost naar West, Cattlestation is the best

Na het ontbijt waren we aan het inpakken. De sfeer was érg somber en veel dialoog tussen mij en Kate was er niet. Het leek wel alsof deze ochtend onze laatste was in Australië. Ons jaar zat er op en onze laatste weken gingen slijten als bananenplukkers waar we wekelijks teveel gingen betalen om te overnachten.

Maar dan gebeurde het!

Kate kreeg een bericht op Facebook van een station manager die op zoek was naar een werkend koppel. Jammer genoeg was het cattlestation gelegen in de Pilbara. Een Outback regio in het midden van Western Australia, zo’n 4500 kilometer verwijderd van ons groene Cairns. De manager was echter volhardend om ons te overtuigen. Aangezien wij écht niet wilden werken in Innisfail hadden we wel een luisterend oor. Toegegeven, het feit dat er een kans was om de verraadster terug te pakken, sprak ons wel aan.

Hij stuurde ons de details door van onze job en laten we gewoon zeggen dat het loon ons heeft overtuigd om de oversteek te maken.

Eén telefoongesprek later en onze plannen bleken veranderd. Weg met de bananenboerderij en op naar ons tweede cattlestation. Veel tijd hadden we niet, tijd voor onze checkout en onze auto moest teruggebracht worden. Nadat we dit klaarspeelden zochten we de dichtstbijzijnde koffiebar en ploften we ons daar neer om alle logistiek te regelen. Onze reistassen, zakken, koffers namen meer plaats in dan onszelf, maar we trokken er ons niets van aan.

We zochten intensief naar tickets om van Cairns naar Newman te vliegen. Kate op de iPad en berekenend op de gsm, ik op de laptop en de gsm. Het bleek echter geen makkelijke opdracht. Alle tickets bedroegen meer dan 1.100 dollar per persoon. Bovendien geen rechtstreekse vluchten, maar wel een heleboel tussenstops. Nogmaals belden we de station manager om de details te bespreken en te vragen of het bedrijf een tegemoetkoming zou doen voor de transportkosten:

Negatief!

Het enigste positieve was dat de manager ons wel ‘s ochtends kwam halen om ons naar het station te brengen. Nog een onverwachte kost: een hotel.

Onze totaalkost kwam op 1250 dollar per persoon om tot op het cattlestation te geraken. Een serieuze investering voor backpackers. We bestelden onze derde koffie om beroep te kunnen blijven doen op de wifi. Nadien maakten we de berekening hoelang we op het station moesten werken om de kosten van het ticket eruit te halen.

Het resultaat?

Amper twee weken werken en we kwamen er financieel beter uit dan het bananen plukken bij de ‘verraadster’.

Let’s go!

We boekten onze vlucht zonder het cattlestation, het bedrijf of de station manager te kennen. Onze vlucht was binnen 22 uur. Een vlucht van Cairns naar Brisbane, dan Perth en van daaruit naar Newman. Een gehucht in het midden van de Pilbara in Western Australia. ‘s Ochtends vertrekken en ‘s avonds aankomen. Om het te vieren bestelden we een brownie en bespraken we wat er allemaal fout kon lopen. Gemiste connecties, gecancelde vluchten, het niet komen opdagen van de manager, slechte ervaring, blessures, … dit zou allemaal resulteren in een verlies van 1250 dollar, daarbovenop zouden we met onze bagage in de Outback staan zonder auto en zonder job.

Achja, ‘t leven is voor de durvers!

vliegtuig

Unsplash: Jason Leung

Dryland Downs cattlestation

Vlotte vluchten, een ‘mining’ hotel en amper eten. De dag na al onze vluchten kwam de station manager ons ophalen en ons avontuur op Dryland Downs kon beginnen…

De eerste dagen werden gevuld met het verdelen van hooi. Het nazien van bores (waterbronnen), de kalfjes en het bereiden van het avondeten. Ik en Kate kregen een caravan toegewezen wat ons nieuw verblijf werd voor de volgende tien weken. Onze caravan was de properste accommodatie tijdens onze werkperiode in Australië. Het nadeel in Dryland Downs was dat er niets anders was dan caravans.

  • De keuken? Een caravan
  • Douchen? Een caravan
  • De koelruimte? Een caravan
  • Eetruimte? Buiten.

Of toch de eerste weken, hadden we enkel een picknick tafel buiten staan. Dit betekende dat je moest vechten met een tiental vliegen om je maaltijd te beschermen.

Zeer aangenaam.

Dakwerken, jeansbroeken en zonnebrillen

Er werd flink gewerkt op het cattlestation. Elke dag waren we in de weer van 6u ‘s ochtends tot 9u30 ‘s avonds. Dan, de zeventigjarige elektricien, had het moeilijk om door te werken in het warme klimaat van de Pilbara. De miminum temperaturen waren rond de 35 graden. Bovendien was er geen enkel wolkje aan de lucht. Frisse briesjes? Onbestaand.

De manager besloot dat ik Dan mocht helpen.

Alle elektriciteit moest vervangen worden van de caravans. Dit betekende dat de dakplaten eraf moesten zodat Dan enkele draden kon vervangen. De dakplaten waren zilveren golfplaten die onvoorstelbaar heet werden doorheen de dag. Handschoenen aan, hoed op, lange broek, lange mouwen, sjaal en zonnebril op. Alles ging vlot, buiten die zonnebril. Ik was zodanig hard aan het zweten dat m’n zonnebril telkens van m’n gezicht gleed en naar beneden donderde. Uit frustratie deed ik m’n zonnebril af en stak hem in m’n broekzak.

Van zonsopgang tot zonsondergang pendelde ik tussen de grond en het dak. De golfplaten eraf, de draden vervangen, de isolatie terugsteken en de golfplaten terug vast vijzen. Tijdens zo’n dag drink je gemakkelijk acht liter en moet je amper naar het toilet. De hitte is pure waanzin, maar alles went wel!

De dag nadien was een herhaling. Gedurende de dag had ik meer en meer de drang om in m’n ogen te wrijven. Alsof er zandkorreltjes in m’n oog vast zaten. In de namiddag kreeg ik meer last, als ik niet af en toe wat water in m’n gezicht gooide, kreeg ik tranen in m’n ogen. Geen reden tot paniek bij mij, ik was nu eenmaal veel in het stof en in het zand bezig, dus misschien zat er iets in m’n ogen?

Wanneer de zon onderging en we waren van Kate’s avondmaal aan het genieten, voelde ik voor de eerste keer dat er iets mis was. M’n ogen deden echt pijn en wanneer het volledig donker werd, kreeg ik tranende ogen. Het display van m’n gsm werd een no-go-zone en na het eten ging ik meteen naar onze caravan. Ik vertelde nog niets tegen Kate en dacht dat een nachtrust wonderen ging doen. Het licht van onze kamer ging uit en ik sloot m’n ogen. Tot mijn verbazing was het sluiten van m’n ogen het pijnlijkste dat ik al had ervaren die dag. Totale duisternis bleek pijnlijker dan daglicht en ik had geen idee wat er aan het gebeuren was. Wat lenzenvloeistof van Kate om mijn ogen te reinigen en met stekende pijn trachtte ik te slapen.

cattlestation slapen

Unsplash: Michael Milverton

Ooit al blind gereden?

Wakker worden in de Outback is normaal prettig. Je stapt je deur uit en ziet de roze, rode en oranje kleurschakeringen in de lucht. Deze dag kon ik amper mijn ogen openen zonder dat mijn gezicht transformeerde in de Niagara Falls. Aan de ontbijttafel had ik een zonnebril op omdat ik geen licht meer kon verdragen. In mijn hoofd kon ik enkel denken aan onze investering van 1250 dollar en dat we minstens veertien dagen moesten werken om die investering terug te verdienen.

We zaten momenteel aan dag tien.

Yikes.

Vandaag stond er een bore run op het programma. Niet zomaar eentje, wel de grootst mogelijke bore run op Dryland Downs. Zo’n 100 kilometer door de Outback en het ruwe bushland van de Pilbara. De gemiddelde snelheid dat je haalt op dit landschap is zo’n 40 kilometer per uur. M.a.w. een dagtrip. Samen met Jordan, een ‘contractor’, ging ik op pad. Omdat ik de backpacker was, moest ik de auto nemen zonder airconditioning in temperaturen boven de veertig graden. Jordan kreeg dan de auto met airconditioning. Kate gaf me enkele ‘wet wipes’ zodat ik tijdens mijn tocht af en toe m’n ogen kon proper maken. Ik nam mijn zakje met bevroren appelsienen mee en een ‘eski’ met twintig liter water.

Weg waren we!

Het duurde niet lang voor de marteling begon. De zon scheen hoog in de lucht en de tranen rolden over m’n kaken. Mijn ogen opendoen was onmogelijk dus ik wisselde tussen het ene oog en het andere. Deze techniek kon ik zo’n vijf minuten volhouden en dan schakelde ik over naar het ontzettend snel knipperen zodat ik zo min mogelijk pijn voelde. Dit was een betere tactiek en zorgde voor wat minder tranen en minder pijn.

Telkens wanneer er teveel vocht ontwikkelde in m’n oog probeerde ik met het vochtig doekje mijn gezicht proper te maken. Het enige probleem om zaken proper te maken in de Outback is de constante aanwezigheid van rood, fijn stof. Je handen zijn vuil, je voertuig, … alles. Bovendien had ik geen airconditioning dus ik reed met de ramen open, wat zorgde voor een (stoffig ) briesje in m’n gezicht.

Extra tranen dus!

Na een rit van vijftig kilometer kwamen we aan de eerste bore. Checken of alles werkt, een vitamineblok plaatsen voor het vee en we waren weg. Jordan zag hoe m’n gezicht vol stond met vochtige strepen en lachte even naar me:

“Gitty up mate, on to the next, try to keep up now”

cattlestation work

Het landschap werd alsmaar ruwer. Ik schakelde naar Four Wheel Drive Low en het toerental bleef boven de 3000. Langzaam ploegden we ons een baan over de heuvel. Alsof continue tranende ogen niet genoeg waren, kreeg ik vertroebeld zicht. Ik focuste me op het voertuig van Jordan en probeerde dicht bij hem te blijven. Kleine details van de weg kon ik niet meer opmerken: putten in de weg, rotsblokken die ik moest ontwijken, etc. Dit leidde af en toe tot enkele serieuze, onverwachte knotsen die me van links naar rechts duwden. Jordan zag dit in zijn achteruitkijkspiegel en vroeg me op de radio of alles oké was. Vastberaden zei ik ‘oké’ terwijl ik het laatste propere doekje gebruikte.

Ezels en vliegende dokters

De tranen bleven vloeien, constante steken in m’n ogen, wazig kijken en een loeiende hoofdpijn in een auto waar het veertig graden was. Dat was m’n huidige situatie. We sleepten onze Land Cruisers door het bushland totdat Jordan plots stopt. Hij vertelt me door de radio dat ik naast hem moet parkeren. Ik gehoorzaam en Jordan rolt zijn raampje naar beneden en zegt:

“Oy look mate, how many ya think?” – Ik heb géén énkel idee over wat hij praat en ik kijk rond.
“There must be 20 o’ them cunts, right?” – Gefrustreerd vraag ik hem wat hij bedoelt.
“Are ya blind or wha? There’s about 20 fuckn donkeys.” – Verslagen zet ik mijn zonnebril af en toon hem mijn ogen, niet wetende hoe ze er uit zien.
“Oh shit mate, the fuck happened? Ya look like fuckn shit, we’s have to get ya fuckn home.”

cattlestation pilbara

Unsplash: Benny Samuel

Goed nieuws! We vertrekken meteen richting het station. Het slechte nieuws? We zitten op het uiterste punt van het domein en de rit terug is ongeveer 45 minuten. Met goede moed veeg ik met vuile handen de tranen nogmaals weg en rijden we weg van de wilde ezels, die ik NIET heb kunnen zien.

Mijn zicht gaat er enkel maar op achteruit, maar het gedacht dat we naar huis terugkeren houdt me op de baan. Totdat we een treinspoor moeten oversteken. De barelen gaan dicht en we moeten wachten. Treinen in Australië zijn kilometers lang, letterlijk. Dit moment is ideaal om mijn hoofd even op het stuur te leggen en ik sluit m’n ogen. Na vijftien minuten probeer ik mijn ogen te openen.

Onmogelijk.

Ze plakken dicht en ik kan de pijn niet meer aan als ik mijn ogen een paar millimeter open. Het natte doekje zal waarschijnlijk helemaal vuil zijn geweest, maar het weerhield me niet om toch nog eens over m’n gezicht te gaan. Niets lijkt te helpen, ik krijg m’n ogen gewoon niet meer open. Na zes uur rond te hobbelen door de Outback lijkt het gedaan te zijn.

Verslagen vertel ik Jordan over de radio dat ik m’n ogen niet meer openkrijg en als ik ze een millimeter openkrijg, dat ik niets meer zie. Jordan komt me uit de auto halen en parkeert mijn auto ergens in een verlaten mijndorp. Eindelijk moet ik niet meer rijden. De pijn daarentegen blijft duren. Mijn hoofd duw ik tussen m’n elleboog, vluchtend van het licht, maar de duisternis is even pijnlijk.

outback railway

Na een helse rit van een uur komen we bij de minesite die naast het cattlestation ligt. Daar hebben ze een kleine ruimte die wordt gebruikt als mini-ziekenhuis. Ik word begeleid door twee personen van de minesite en ze bellen meteen de ‘Flying Doctors’. Een organisatie die telkens klaar staat om tot de uithoeken van de Outback te vliegen als er ernstige ongelukken zijn. Aan de telefoon vertel ik de dokter mijn symptomen en wat ik de afgelopen dagen had uitgespookt. Hij komt snel tot de conclusie dat mijn netvlies wel eens verbrand kan zijn. Het verdict?

Arc Eye

Outback Ambulance

Na twintig uur op mijn kamer in het donker doorgebracht te hebben, kreeg ik geklop aan m’n deur. Niet bepaald zeker van m’n stuk deed ik de deur open met m’n arm voor m’n ogen. De zonnestralen voelden nog steeds als dolken in m’n ogen. Kate vertelde me dat de Station Manager wilt dat ik naar het ziekenhuis ga. Door aanmoediging van Kate besloot ik om naar het ziekenhuis te gaan. Jordan had een dagje vrij en ging sowieso naar Tom Price om bier in te kopen en te lunchen in de pub.

Op naar Tom Price dan maar!

Tijdens de rit merkte ik dat m’n ogen beter waren. Na een rit van anderhalf uur zette Jordan ons af aan het ziekenhuis en werden we meteen geholpen. De dokter zette me aan een toestel om een kijkje te nemen naar m’n netvlies en zegde vrijwel meteen dat m’n netvlies door en door verbrand was. Hij vertelde me dat ik altijd een zonnebril zal moeten dragen wanneer er een blauwe lucht is, anders zou ik permanente schade kunnen oplopen. Nadat mijn onderzoek gedaan was, schreef hij me nog extra oogdruppels voor en we waren klaar.

Jordan pikte ons op en hij reed met ons mee naar de pub waar we lunchten. Hij ging aan een aparte tafel staan om te bellen met zijn familie terwijl hij pint na pint consumeerde. Ik en Kate werden wat ongerust door het drinkgedrag van Jordan. De continue brandende zon werd aan de kant geschoven door een waanzinnig grote, donkere wolk. De luidende donder en bliksem was voelbaar tot in onze buik en we vroegen ons af of Jordan ons nog wel naar huis kon brengen.

Achteruitkijkspiegel als voorruit

Na een totaal van vijf of zes halve liters besloot hij om terug te keren en wij volgden maar als volleerde kuddedieren. Voordat we daadwerkelijk vertrokken reed hij nog langs de liquor store voor twee grote kartonnen bier en nog enkele losse flesjes bier ‘on the go’. Het duurde ongeveer tien minuten en hij vroeg al achter een biertje.

Het begon loeihard te regenen op de dirtroad. De auto waar we in zaten was een Land Cruiser van ’96 waar de ruitenwissers niet van werkte. Voor ons hing een permanente stofwolk. Er was absoluut geen zichtbaarheid door de voorruit en het was blijkbaar spitsuur voor de Roadtrains. Al drinkend en starend in de achteruitkijkspiegel vertelt Jordan ons dat we geen zorgen moeten maken. Geen enkele blik gunt hij naar voor en hij blijft kijken in de achteruitkijkspiegel. Na een grote slok bier legt hij uit hoe hij via de achteruitkijkspiegel een beter zicht heeft op de dirtroad. Aangezien hij dit zegt met onduidelijke woorden zijn we niet echt zeker van ons stuk.

Ondanks zijn dronken status was er nul kans dat wij het stuur konden overnemen. Ik was halfblind en Kate had niet veel zin om in een auto te rijden zonder ruitenwissers op een zanderige baan waar de roadtrains (camions met vier leggers) je aan 100km/uur voorbij scheuren.

Daar is ons Outback avontuur!

outback cattlestation

Unsplash: Henrique Felix

Eind goed al goed

Na regen is er zonneschijn! Algoed, want het werd één van de meest angstaanjagende ritjes van ons leven. Bovendien konden we niet echt veel doen, wat de situatie alleen maar erger maakte. Jordan kroop in zijn caravan met zijn biertjes en dronk lekker verder. Ik kon vertellen tegen de manager dat ik nog een extra dag in de duisternis moest zitten, maar dat ik erna oké was om terug te werken mits het dragen van een zonnebril.

Twee dagen nadien begon ik terug te werken. Vanwege het ‘Arc Eye’ mocht ik allerlei basis elektriciteitswerken voltooien aan een nieuwe caravan. Om eerlijk te zijn duurde het toch een week voor mijn zicht volledig in orde was. Het is geen verrassing als ik zeg dat ik voor de rest van onze periode op het cattlestation telkens een zonnebril droeg!

Meer Aussie avonturen in Down Under?

Je weet het of je weet het niet, maar ik heb ook mijn kost verdiend in Australië als model. Is deze omschrijving overdreven? Lees het volledige verhaal hier en laat het me weten in de comments of ik overdrijf.

Daarnaast hebben we ook de ergste nachtmerrie van een backpacker meegemaakt in de Outback: Zonder benzine zitten in ‘the middle of nowhere’.

Tot slot heb ik oog in oog gestaan met stieren op een ander cattlestation. Niet zomaar een cattlestation, wel het meest geïsoleerde cattlestation van Australië en Northern Territory.

Je Kan Dit Ook Leuk Vinden

2 Reacties

  • Antwoorden Scottie Lageirse 25 mei 2020 at 18:26

    Wat een verhaal! Fantastische blogposts Nick!

  • Geef een Antwoord.

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.